(Dit is aflevering 9 van één van onze stagiaires, die een blog bijhoudt.Wil je meer lezen, kijk in het menu onder "Stageblogs") 

Ik heb maandag trouwens een extra dag vrij gekregen en heb het driedaagse weekend volledig als toerist gespendeerd met mijn moeder. Zo zijn we onder andere naar de delicatessenzaak `Fortnum and Mason` gegaan. Ze verkopen er alles van kamerjassen tot dure zelfgemaakte confituur. Het is echt een belevenis om er rond te lopen. Zo kwam ik bij de exclusieve snacks…

• Wodka met schorpioenen (volledige)
• Lolly's met wormen in (verschillende keuzes)
• Gegrilde tarantula (perfect as a quick bite) staat er echt op!!!

Ik durfde bijna niet verder te lopen. Eerst dacht ik dat het van die fopdingen waren omdat Halloween eraan komt, but nooo.. Ik neem het doorzichtige doosje gegrilde tarantula vast en wil er mee lachen tot ik ineens heel erg duidelijk zie dat het een echte is. IIEEUUWW!!! Ik haat spinnen. Ik heb het gezocht op hun site om jullie te kunnen bewijzen dat het echt echt is, maar dat staat (wijselijk) niet op hun internetpagina. (er staan alleen maar koekjes en kerstmisgeschenkjes enzo op.. hoe misleidend!! ;) ) Raad nu maar eens wat je van mij krijgt voor je kerst…

Bij de shopping-ronde in Bond street, zijn we trouwens Gordon Ramsey met zijn zoon tegengekomen. Hij heeft een sterrenrestaurant in London, Claridges, waar altijd de meest chique auto`s met chauffeur voor staan te wachten. Hij ziet er eigenlijk even nors uit in real life als op tv.

We hebben de extra vrije dag ook benut om eens goed te gaan ontbijten, niet zelf je eitjes bakken en op die muffin mikken, neenee, gaan ontbijten. Je tafeltje krijgen, versgeperst fruitsapje drinken, een ontbijt bestellen dat je nog nooit hebt gegeten: eggs Florentine (de veggy vorm van eggs Benedicte)

En dat allemaal in een elegant Old English gebouw.

Buiten mijn vorige commentaar op de eetcultuur van de Britten (dat ze gewoon  geen eetcultuur hebben) moet ik zeggen dat het hemels lekker was! Ik ben er zo verzot op dat ik het recept wil meegeven:

Ingrediënten:

• 2 kg spinazie
• 50 g boter
• 7 eieren
•  2 eetlepels azijn voor de saus
•  3 dl melk
•  35 g boter
•  30 g bloem
•  60 g geraspte gruyère
•  nootmuskaat
•  zout
•  peper 
•  2 eetlepels room
• Dikke boterham of muffin

1. Maak de saus. Smelt hiervoor 25 g boter in een pannetje, voeg er de bloem bij en maak een blanke roux. Verdun deze met de melk. Geeft er zout bij, peper en nootmuskaat en laat de saus 15 minuten koken. Breek twee eieren en scheid de witten van de dooiers. Meng de dooiers met de room. Meng dit door de saus en werk daar ook de geraspte kaas door. Haal de saus van het vuur en leg er enkele klontjes boter op. 
2. Breng een pan met water en azijn aan de kook. Zorg ervoor dat het water heel zachtjes kookt. Het oppervlak moet nauwelijks bewegen. Breek een ei in een kopje en laat het heel voorzichtig tegen de rand van de pan in het water glijden. Laat het ei 3 minuten pocheren Als het eiwit wat uitloopt draai het dan met een vork om de dooier. Haal het ei met een schuimspaan uit het water.
3. Was de spinazie. Verhit 50 g boter in een pan en sauteer hierin 5 minuten de spinazie. Geef er zout en peper bij.
4. Toast een halve muffin of een dik gesneden boterham, leg er de spinazie op, daarna het gepocheerde ei en werk af door de saus over het geheel te gieten.
5. Smakelijk!

Als je je mond niet durft opendoen, mag je niet verwachten dat je veel handelingen zal mogen stellen. Dat is iets dat hier erg leeft. In het begin van deze stage, heb ik meer de kat uit de boom gekeken (of  ja, de scalpel uit de thorax dus..). Eens de mensen je leren kennen en je zelf ook beter je weg rond het ziekenhuis weet, is het duidelijker wat kan en niet kan.

Ik durf i.i.g. al veel meer vragen. Soms zie je dat ze geen zin hebben om mij iets te laten doen, maar als ik het vriendelijk vraag durven ze bijna nooit nee zeggen. Ik trek me niets aan van hun gewoontes t.o.v. de stagiaires, die hier normaal niets mogen.
Daarjuist vroeg ik of ik mocht intuberen (je weet wel, via een metalen hendel een buis in de longen duwen). De anesthesist heeft een halve minuut gezwegen en daarna aarzelend `jaaa...` gezegd. Vroeger ging ik direct reageren met: oké, het is niet nodig als je het liever niet wilt. Nu zeg ik niets en ga de patiënt gewoon gaan intuberen, gnagna! Een nee heb je, een ja kun je krijgen, juist?

Daarna in het OK waren ze grappig geschokt dat ik de `Michael Jakson drugs` niet ken. Don`t they have tabloids in Belgium?! Ze vroegen me om de term te gaan intikken in Google en het na te lezen. Blijkt dus dat MJ na toediening van verschillende benzodiazepines (slaapmedicatie  zzzzzzzz…) ook nog eens propofol IV toegediend heeft gekregen waarna hij gewoon stopte met ademen (normaal wordt deze medicatie enkel gebruikt voor operaties en onder deskundige begeleiding. Niet omdat je niet goed kunt slapen!).

Voor de zaak van MJ is dit `manslaughter` wat betekent dat hij is gestorven is `at hands of another person`, maar dat het nog niet geweten is of er een misdaad heeft plaatsgevonden. Hmmm vond ik wel interessant!

Er zijn hier nu wel een groot aantal patiënten die de anesthesist vragen of ze de `milk` of `Michael Jackson drugs` zullen krijgen, want dat willen ze liever niet.

Ik heb ook een dag meegelopen op hematologie (bloedziekten). Dit met de bedoeling te zien hoe hartpatiënten die bloedverdunners e.a. medicatie moeten nemen, opgevolgd worden na hun chirurgie. Tussen de cardiale patiëntenreeks kwam er echter opeens een jonge vrouw de consultatie binnen.  Ze was zwanger en kwam enkel ter controle omdat ze op bloedverdunnende medicatie stond wegens enkele miskramen…. Enkele miskramen… De vrouw bleek 32 jaar te zijn en reeds 16! Miskramen gehad te hebben. Het is gewoon ongelooflijk. 16! En toch is ze blijven proberen. Zowat elke medische test heeft ze in de laatste 7jaar doorlopen en nergens kon er iets mis gevonden worden, er zat dus telkens niets anders op dan gewoon proberen zwanger te worden. Ze had al verschillende medicaties geprobeerd, maar telkens was de zwangerschap weer op een miskraam uitgelopen. Het moment dat ik haar zie op consultatie is ze 20 weken zwanger en ziet alles er goed uit. De dokter legt uit dat deze patiënt op een eerder zware dosis heparine staat en dat dit de reden van een succesvolle zwangerschap blijkt te zijn. Het consult wordt afgesloten met de belofte dat ze allen champagne zullen drinken als alles zo voorspoedig blijft verlopen. Het doorzettingsvermogen van deze vrouw lijkt onuitputtelijk!