Stageblog januari 2011

Jongens, jongens, het viel me pas vorige week op dat er dit jaar nog niemand een stageblog was gestart. Zulk een vreselijke lacune op de EMSA website dient passend opgevuld te worden. Dus, voor het komende jaar zal uw dienaar u van zijn wedervaren op de hoogte houden, naast zijn activiteiten als archiefproleet van EMSA. Het is namelijk ook tijd voor een terugkijkende blik op ongeveer 15 jaar European Medical Student’s Association! Een hoeraatje met bijgevoegd  rondedansje wordt uitgevoerd as we speak. Het feit dat uw dienaar niet weet hoelang deze broeder-en zusterschap reeds nieuw onder de zon is legitimeert deze nieuwbakken functie dus volledig.  Daarover hopelijk in de toekomst meer.

Op dit moment, en vergeef mij als ik u groen doe uitslaan van jaloezie, ben ik vooral blij dat ik niet hoef te blokken of mij figuurlijk op te vreten bij het vooruitzicht van de fijne quizjes eind januari. Op dat gebied is het stagejaar een verademing, dat Kerstmis voor de eerste keer in zes jaar een feestje is in plaats van een dilemma (Studeren? Niet studeren? Tot wanneer dan studeren?). Nieuwjaar was dan weer apart te noemen. Ik had gevrijwilligerd om van wacht te zijn op oudjaar, wat mijn collega’s natuurlijk in dank aanvaard hebben. Maar het was de moeite! Niet de normale verkoudheidjes en pijntjes van de wacht, maar steekwonden in de borst, ritjes met de MUG, psychiatrische problematiek! En een ECG’tje gaan nemen als dat alles achter de rug is (bummer...). Om twaalf uur naar het dak gekropen om toch een glimp van het vuurwerk op te vangen. Helaas de mist als erwtensoep over de stad. We zagen vaagweg iets van de kleuren, maar meer was er niet te zien. Bummer, jawel.
Tja, die wachten... Eindelijk mag je het eens zelf gaan oplossen hé. In ’t begin sta je daar met een serieus ei in je broek, zoals ze bij ons zeggen. Maar je wordt er meteen in gesmeten en na een maandje regelmatig het haasje te zijn word je het snel gewoon en wordt het zelfs een fijne belevenis (nounou, wat een gegoochel met dt-problematiek!). Zeker als de assistenten en spoedartsen vriendelijk zijn en je betrekken bij het hele gebeuren. De wachten in het UZA zijn daar echt wel op toegespitst. Je krijgt meer vertrouwen naarmate je meer vertrouwen krijgt in jezelf. En zo leer je natuurlijk bij. Het eten is er echter niet te vreten (salmonellaslaatjes en zo) maar met oudjaar was dat wel dik OK omdat de verpleging het heft in eigen handen had genomen. Slapen is er ook lastig, niet door die telefoon maar door het constante geblaas van één of andere ventilatieschacht. Oordoppen zijn een optie, maar je moet natuurlijk wel wakker kunnen worden van je telefoon.
De eerste maand van mijn stage had ik wetenschappelijk werk, waarin ik, na veel zwoegen en zweten, er eindelijk in geslaagd ben tien muizen succesvol aan de longen te opereren. Nu ben ik volop bezig met de resultaten van die experimenten te interpreteren en al wat te schrijven. En misschien, als het de perfectie benadert, wordt mijn onderzoek dan aanvaard voor het AMSC! Daarna, in november, een maand heelkunde in Sint Vincentius. Absoluut een aanrader. Goeie chirurgen, goed eten, goed slapen. Meer heeft een stagair niet nodig om gelukkig te zijn. In december een maand heelkunde in het UZA, op de abdominale. Dan denk je dat je al wat ervaring hebt opgedaan, wordt dat plaatje even fijn hertekend op je eerste dag. Maar je leert er ontzettend veel bij.
En nu dwaal ik rond tussen de dialysetoestellen op de dienst nefrologie. Waar je farmacologische kennis wordt bijgepsijkerd, naast je fysiologie. De moeite, alleszins. En een beetje een verademing na de lange(re) dagen op de heelkunde. Je hebt gewoon wat meer tijd tussendoor, om te eten bijvoorbeeld. Een geweldige luxe.
Ik probeer ook die testis-portfolio tot een goed einde te brengen, maar zulk een vulvaboek volkladden vereist een meer dan gezonde dosis verbeelding en peniele capaciteit (lullen, dus). Je wordt om de oren geslagen met casussen, zelfreflecties (nondedju, hoe voel je je erbij als er iemand voor uw neus aan ’t doodbloeden is... Slecht hé mannen!) en meer van dat lekkers. De kroon op het werk is de zelfzorg. Tjongejonge. Daar wordt je uitgedaagd om jezelf uit de psychiatrische consultatie te houden in het komende jaar. Veel van bil gaan, dat mag je niet schrijven. Dat hoort niet. Vluchten in de fles is ook geen optie. De td’s waar je nog kan van terugstrompelen zijn namelijk op een hand te tellen. Dan maar praten, hé. Praten met iedereen die het wil horen. En reflecteren bij de beesten. Reflecteren als een spiegel, als een fluohesje op speed. De moeite. De mazzel. De moedeloosheid.
Gelukkig mag je met je portfolio halverwege het jaar naar een begeleider trekken. Die geeft je dan feedback of je goed bezig bent of niet. Da’s voor binnenkort. Ik ben eens benieuwd... We gaan ons nog amuseren, daar in mei.
 
Uw dienaar houdt u op de hoogte. Hopelijk blijft het de moeite.
De mazzel.
 
Met vriendelijke groet,

J