|
There are no translations available.
Mijn God, mijn hemel, alweer veel te lang gewacht met opnieuw wat gibberish waar niemand op zit te wachten te bouncen naar de Waarde Webmaster van deze site. Vanuit Verweggistan deze keer, want uw dienaar is op buitenlandse stage, jawel. De inboorlingen hier spreken een vreemde mengelmoes van Indo-Germaanse talen afgewisseld met gutturale klanken die uit het Klingon lijken voort te spruiten. Met tussenpozen serveren zij, na rituelen waarvan ik elke keer te kijk sta, bizarre combinaties zoals broodjes met kaas en vleeskroketten. Oh horror, dat wordt rijkelijk overgoten met bacchanalen van halfvolle melk, waarna zij elkaar in de armen vallen en liederen kwelen waarvan Odin zelf een wenkbrauw zou optrekken en zijn andere oog bij zou uitvallen. Ik bekijk mezelf verder nu niet als een echte dwerg, hoewel kwatongen het tegendeel zullen beweren, maar hier torenen de deernen zozeer boven mij uit dat ik mij afvraag of de melk hier stiekem ook geen groeihormoon bevat, of dat de restletsels van Project Lebensborn hier nog steeds wat late stuiptrekkingen veroorzaken (Godwin, you heartless bitch). Tenslotte is het bier ontegensprekelijk een mengsel waarvoor de brouwer ervan nog niet zo heel lang geleden als een kandelaar zou behandeld zijn. Met andere woorden, hangen, branden en dat jarenlang. U begrijpt het reeds, ik bevind mij in het Noorden, meer bepaald in Nederland. Tot daar het antropologische luik van mijn geschriften.
To business, then. Deze maand ben ik uitverkoren om hier op de dienst longziekten rond te banjeren, met een bloedgasspuit in de ene en een stethoscoop in de andere hand. En wel in Nederland, in het centrum der centra voor longaandoeningen in dit prachtige vlakke land, in Nieuwegein. De mensen spreken mij aan als ‘Bel-leg’ en zonder uitzondering volgt dan een exposé over de Belgen die ze kennen, waarna invariabel afgesloten wordt met Pfaff, Koen Wauters, Urbanus of ‘Hoe heettie ook alweer’. Maar ze zijn vriendelijk, de mensen, en ze praten goed, en ze zeggen wat hen mankeert. Dat leert je vaak al heel wat bij over hun paatoolegie, jahaha! En ook over hun exacte dieet de drie voorbije dagen, en de kleur van hun sputum, stoelgang en de rest. Sjongejonge, wat een feest, zeg, het resultaat van drieëntachtig jaar broodjes kreket met halvolle melk voor je ogen zien passeren en beschreven horen.
Maar het is niet allemaal gekscheerderij, helaas. Je krijgt hier echt patiënten onder je hoede, als een echte mini-assistent. Vier mensen waar jij verantwoordelijk voor bent, die jou vragend aankijken en waar jij on-the-spot even moet gaan utileggen wat je allemaal gaat doen. De eerste keer valt dat mee, labo-ECG (hier zeg je ee see gee, want blijkbaar zijn ze hier fier op Einthoven en vinden ze dat den Duitsch met hun ee kaa gee hun uitvinding geclaimd heeft en dat dat dus niet fair is tegenover hun collectieve vindingrijkheid) en X thorax, PA en in zij. De volgende dag wordt het al wat lastiger, want dan is het de bedoeling dat je meer weet. Als greenhorn is die extra kennis beperkt. Als je dan ook nog een schaarste aan assistenten meemaakt en jij de enige bent die op een dienst in de buurt komt van iets medisch geschoold te zijn, zijn de saturation-drops voor jou. Hoera. Okselvijvers. Jummie.
En die paar mensen die echt goeie mensen zijn, lieve mensen, die je moet vertellen dat de tumor helaas het hart heeft ingenomen en meer dan waarschijnlijk ook elders bezig is en dat je in feite niets meer kan doen dan meebleiten, dat leer je ook niet in med school. Alhoewel de Luc zijn best doet.
Na drie weken loopt het al wat lekkerder en krijg je het gevoel dat het allemaal wel meevalt en dat je dit misschien ooit zal aankunnen, als je groot en sterk en assistent of HAIO mag gaan spelen. Maar al snel komt een Jordan-like rebound op je af, namelijk dat dat allemaal niet lang meer zal duren, eer je groot en sterk en assistent of HAIO bent. Hoera. Okselvijvers.
U begrijpt dat het voor mij wel fijn is hier en dat ik een beetje tegen de schenen wil schoppen van alle ‘goed-nieuwsshows’ die jonge, gretige geesten te slikken krijgen van Hen die hen zijn voorgegaan in het Huis Gods. Door de goegemeente te bedotten bedot men vooral zichzelf, en dat is een kapitale misdaad. Let them eat cake, swoosh, paf, de republiek, vive la révolution.
Om af te sluiten, een goede raad. Lees ‘The House of God’. Je leert er meer mee dan op vijf jaar Med School. Serieus, ik ben over de helft en het doet je zorgen verbleken.
Vrienden, de mazzel alweer!
De Geheimzinnige Stagair Met De Ondefineerbare Schrijfstijl Die Niemand Herkent En Zo Zijn Anonimiteit Verzekert |
